De Leegte van het landschap – 1

“On my way”, het Tjeukemeer en zoals de Friesen zeggen “us Tsjûkemar”. Op zoek naar de leegte van het landschap voor de tentoonstelling te Follega. Het is een onderdeel van de kunstroute: Kunst en meer, rondom het Tsjûkemar. Samen met Esther IJssels zullen wij voor deze tentoonstelling een installatie maken. Elk vanuit ons eigen proces, met ons eigen werk. Met als doel een installatie in het voormalige schooltje van Follega. Ik trek mijn wandelschoenen aan. Het is een zonnige dag en gelukkig bijna windstil. Verkennen van het gebied is een onderdeel van mijn werkproces. Hier kan ik nadenken, het landschap ruiken, de geluiden horen en de kleuren in mij opnemen. En mijn camera gaat mee in mijn rugzak samen met een overlevingspakketje en een notitieboekje.  Ik zet mijn auto neer bij het kerkje te Echten. Er tegenover loopt een pad naar het gemaal van de veenpolder. Dit gebied was ook een hoogveen gebied. De verkaveling heeft hier geen vat gekregen, een landschap met zijn natuurlijke glooiingen. De enorme explosie van het voorjaar, bloeiende bermen, de groen, wit en gele kleuren van de bloemenvelden langs het pad, zie ik tot mijn opluchting het open landschap van het Tsjûkemar. Ik stop even bij het Veenpolder gemaal, gefascineerd door het doorsluizen van het water vanuit het meer naar het binnen gebied. Het spel van het vallende water, het schuim wat ontstaat maakt lange lichte slierten welke meedeinen op de kolken in het water.

Achter het gemaal loopt een pad langs de oever van het meer. Het is samen met het Snekermeer een van de 2 grootste meren van Friesland. Het zijn enorme wateroppervlaktes waarbij er bijna geen grens is tussen water en lucht.. De oevers zijn verstevigd met grote stenen om het afkalven tegen te gaan. De wind die hier meestal over het water vrij spel heeft kan behoorlijke beuken. De stenen bezitten mini landschapjes gevormd door de tijd, door weer en wind.  Een mossenwereld in allerlei verstorven kleuren.

De leegte van het landschap is vooral het wateroppervlakte, de trage beweging , het riet van de winter wat nog overeind staat, hier en daar zie je dat de groene sprieten het graag willen overnemen. De roep van de vogels doorsnijden de stilte. Het wateroppervlakte is fascinerend, beweeglijk en geen moment is gelijk. Heel even moet ik aan een masterclas met JCJ van den Heyden denken in mijn academie tijd. Bij mijn presentatie vroeg hij hoe lang ik over het verzamelde materiaal had gedaan en ik vertelde van mijn wandelingen. Zijn reactie was: Hier heb je voor je hele leven al materiaal genoeg.  Mijn camera registreert, dat wat ik zie in de leegte van dit landschap. Ieder detail lijkt hier extra groot. In de stilte klinkt een woord als een mokerslag.

 

Categorieën De leegte van het landschap - Tsjûkemar, Geen categorie
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close