Oude wegen – 4

De oude wegen gaan terug, naar het archief van Roelof Boelens, een Emmenaar in hard en nieren, de vraagbaak en verzamelaar van documentatie materiaal uit Emmermeer en de dierentuin. Het voerde mij terug naar de kwartjes dagen in de jaren vijftig. Dat was bij iedereen in de wijde omgeving bekend . Dan ging je met het hele gezin naar de dierentuin en kostte het kaartje een kwartje per persoon. Een feest, want er was veel te zien. De maat van de jaren vijftig was een kleinere maat, je ging lopend naar school en de winkel en soms ging je op de fiets als je naar een winkel moest gaan welke verder weg was. Een auto had een enkeling, als kind wisten we al dat je dan heel rijk moest zijn. Soms gingen we naar een tante en een oom die in Coevorden woonden, met de trein. Dat was een heel eind, in je beleving de andere kant van de wereld.

De dierentuin, daar had je een berg, een gigantische berg…..tenminste als kind is de maat anders, en een echte berg had je nog nooit gezien. De berg in de dierentuin was voor ons echt en heel hoog. Daar klommen de gemzen en steenbokken op, het was gelijk een beleving als je binnen kwam.

De foto,s haalden herinneringen boven, ze waren diep weggestopt. De nijlpaarden, meestal stond je daar bij het diep groene water lang te kijken, een neushoorn was er niet te zien. Het was spannend want in dat rustige en ook wel wat troebel water kon het elk moment gebeuren…….Het water begon licht te bewegen en het werd een kolk, het water veranderde in wild water met meerdere kolken en dan hoorde je hard snuivende geluiden en kwam de nijlpaard boven met zijn kop boven het water uit. Om vervolgens zijn enorme bek vlak voor je open te sperren. Een roze vlezige massa met enorme grote en dikke tanden. En weg was hij, verdwijnend in de donkere diepte. De olifanten en hun olifantenhuis, de grote slurf waarmee ze het zand over hun ruggen zwiepten. De lama’s daar moest je niet te dicht bij in de buurt komen. Een eindje van het hek blijven ondanks dat ze aaibaar waren konden ze zomaar spugen, en dat was geen klein beetje. Het ezeltje rijden was de attractie in de jaren vijftig, een rondje voor een dubbeltje. En soms hadden we het geluk dat wij voor het weggaan naar huis nog een rondje mochten ezeltje rijden.

Via mijn oude huis heb ik de oude weg gelopen naar de verlaten dierentuin. Het eerste gedeelte is nog aardig intact en goed herkenbaar, het centrum is wel veranderd, wegen hebben zijn wat verlegd. De structuur is wat gewijzigd. Het brinkdorp is nog enigszins zichtbaar bij de grote oude kerk vanuit Emmermeer. Het is een knap eindje lopen, vooral voor kindervoeten. Waarschijnlijk gingen we achterop de fiets, en al gauw op onze eigen fiets. Om toen we wat groter waren hadden we een eigen fiets, mijn vader kon van twee oude fietsen, een nieuwe fiets maken, wat waren we trots op onze fietsen.

Het Noorderdierenpark is verandert in het Rensenpark, er wandelen mensen, sommige mensen ontmoeten elkaar, jongeren hebben een hun plek op het gras gevonden, en er lopen moeders met kindertjes plezier te maken. Toch is het een verlaten dierentuin. Hoe kan het dat ondanks de schoonheid van de natuur het een verlaten gebied lijkt. Plekken waar een gemis is, het gemis van allerlei leven waar je juist voor naar deze plek ging. Geen olifanten meer die hun eigen olifantenpaadjes maakten tussen de steen massa’s. Een deel van een boomstam hangt roerloos aan een paal. Misschien dat de wind hem nog in beweging kan krijgen. Zelfs de stenen zwijgen. De natuur probeert zijn weg te vinden, deze verlaten plek weer vorm te geven.

met dank aan Roelof Boelens, foto archief, Noorder Dierenpark jaren 50.

Categorieën Geen categorie, Oude wegenTags , , , , , , ,
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close