Het geheugen van het landschap – 4

  1. Polranny – Ierland – het residentieverblijf hier in Ierland is sterk verbonden met het onderzoek naar het geheugen van het landschap. Ooit begonnen in 1995, met wandelingen, “On my way” in Noordpolderzijl (Noord Nederland). Op een moment waarin je kwijtraakt wat je lief is,alle grond onder mijn voeten letterlijk was weggenomen. ben ik begonnen met de wandelingen “On my way”. Wandelingen in het lege en stille landschap, waar geen woorden nodig zijn. Waar gesprekken met jezelf in alle stilte plaats vinden, waar woede en onmacht er mag zijn en waar je weer jezelf kan hervinden.  Het landschap luistert zonder antwoord. Ik had het gevoel dat ik het landschap kon lezen, zonder woorden, en ik vond de woorden om dit te beschrijven. Schrijven van dat wat ik zag en ervaarde was een groot onderdeel van mijn werk. Vooral bevroor ik daar de momenten met mijn camera, om deze bevroren momenten te bewaren in mijn fotoarchief. Ik begon mij af te vragen: als beelden ver weg zijn, kun je woord dan beeld geven, en zo werd woord beeld.

De wandelingen en de reflectie binnen het landschap zijn nooit opgehouden.  Wandelingen in het Wadgebied, Noordpolderzijl, het Friese eiland Schiermonnikoog en langs de kustlijn van Friesland zijn mij altijd dierbaar gebleven. Binnen mijn onderzoek naar het geheugen van het landschap ben ik dit gaan toespitsen op de getijdegebieden. Als ik het dan heb over het geheugen, herinneringen, het verliezen en weer hervinden in nieuwe vormen dan is dat vooral daar zichtbaar. Het is een plek voortdurend in beweging, grijpbaar voor een kort moment, maar ook ongrijpbaar.  Fascinerend waren  de schotels van grasland op het Wad bij Schiermonnikoog, zich niet zomaar mee laat nemen door de zee, vastklampend om te overleven.

Ik maakte een plan om buiten Noord – Nederland een Noordelijk getijde gebied te onderzoeken, vandaar mijn keuze voor Ierland – Polranny.

Mulranny (Iers: een Mhala Raithní, wat betekent “het voorhoofd van de varens” )  is een dorp aan zee op de landengte tussen Clew Bay en Blacksod Bay in Mayo, Ierland. Het ligt aan de voet van het Nephin-gebergte, heeft zandstranden en een relatief mild klimaat. Mulranny heeft een kustlagune en het schiereiland Corraun, met drie bergtoppen, ligt tegenover Clew Bay.

Als je hier aankomt is het opvallend dat hier deels ook graslanden tegen de zee aanliggen. En langzaam neemt de zee steeds een stukje land. de stroom bepaalt de vorm. Waar een enkele schotel als eilandje overeind blijft in Schiermonnikoog lijkt hier het grasland wel een puzzel. De puzzelstukjes lijken klaar te liggen om in elkaar te schuiven. Maar de zee zorgt twee keer op een etmaal dat dit niet gebeurd. Een puzzel die nooit af is, en steeds weer van vorm verandert.

Stenen komen bloot te liggen, worden meegesleurd en terug geworpen. proberen het grasland te beschermen. Wieren en algen kleven aan de grasranden en grijpen zich vast, lijken op troosteloze slingers hun eigen feest te vieren. Een vergrijst gebied nu de zon schuil gaat achter de wolken, het achtergebleven laagje water is een beslagen grijze spiegel. Van reflectie is amper sprake. Zonder zon is het een prachtig landschap, sober en stil en over een paar uur zal het op een landschap zijn met gevulde waterpoelen waar de stenen zich niet meer bloot geven.

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën Geen categorie, Het geheugen van het landschap
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close