FRYSKE WAAD – Sporen in het Wad – 7

juli 2020. Na een paar dagen mooi weer met behoorlijk veel zon besluit ik richting Zwarte Haan te gaan. Op die plek zijn juist vele bodemscherven te vinden. Het zal deze dag niet alleen gericht zijn op het wandelen, maar ook op het verzamelen van de bodemscherven om verder te kunnen werken in het atelier. Daar aan het Wad ervaar ik het toch als wel een heel ruim buiten atelier. Waar de wind de zilte zeelucht mee naar binnen neemt, en daar waar je behalve de stilte ervaart de zachte muziek van de lage golven hoort. Dit enorme uitgestrekte lege landschap, de beweging van het komen en gaan van eb en vloed en de stilte is steeds opnieuw een ervaring van enorme vrijheid.. Het zijn de prachtige ingrediënten van een dag werken in het buitenatelier. De dijk over, naar het Wad, langs de kwelder en over het draadhekje het bekende pad aflopen. En daar aan de zee zie je zomaar in het water flamingo,s staan. In de 25 jaar dat ik het Wad verken heb ik dit nog nooit meegemaakt. Het is zo bijzonder om deze vogels hier aan de waterkant te zien, rustig door de zee lopend, een visje oppikken. En dankbaar maken zij gebruik van de zandplaten van het Wad.

Het is bijna vloed,  het zeekraal gaat kopje onder maar is dat wel gewend en kan zich goed staande houden. Het zoute zeewater is alleen maar goed voor de zilte smaak. Ik kan het vaak ook niet laten om zo af en toe er iets van te eten, de smaak van de zee om na een tijd de dorst te lessen, dat is de keerzijde. Nooit is het Wad gelijk, iedere dag, en iedere eb of vloed geeft een ander beeld. Altijd is er wel iets te vinden. Deze week heb ik een aantal slikwerken gemaakt met gebruik van de dode takkenbosjes die hier stonden. Ik plukt het riet en raap de veren op die verspreid liggen over het Wad. Lange veren, maar ook kleinere om er later kwasten van te maken en dit in mijn slikwerk te gebruiken. 

Uiteindelijk richt mijn blik zich weer naar de grond onder mijn voeten, de scherven die hier rijkelijk liggen. Het is behoorlijk uitkijken met het lopen waar je de voeten neerzet. Het is doodtij geweest en de zee trekt zich terug. Er vallen hier en daar wat stukjes droog, maar er liggen ook behoorlijke natte stukken waar je tot je knieën in de zeeklei kan zakken. Het is een prachtig beeld, de natte stukken klei, de drogere delen en delen waar water staat en de klei soms nog als een overwinnaar zijn kop droog houdt. Ik kan het niet laten om deze momenten te bevriezen met mijn camera. Ze kunnen nog nog wel bij de enorme verzameling van deze bevroren momenten.

Het verzamelen van de scherven kan beginnen, emmers vullen om uiteindelijk wat kisten te vullen om later in de rust van mijn atelier hiermee verder te kunnen werken. Af en toe loopt er iemand langs, verbaasd vragend waarom de emmers gevuld worden met de scherven. PRACHTIGE Gesprekken in het voorbijgaan, waarin men ineens de bodem anders gaat bekijken. 20 Emmers vol worden er over de dijk gebracht om 4 kisten te vullen. Spierballen kweken en de fitness is gelijk mooi meegenomen en helpende voorbijgangers die behulpzaam een emmer meezeulen. Voldaan naar huis terug keren en wetende dat er nu een tijd vooruit gewerkt kan worden. Wellicht zal een selectie van deze slikwerken later in het jaar in een tentoonstelling gebruikt worden. Een tentoonstelling over sporen en laten er nu net vandaag veel scherven te vinden zijn met voetafdrukken gezet in de natte zeebodem, gedroogd door de zon. Ook die zitten in een van de kisten. Wat een bijzondere dag met de ontdekking van de Flamingo,s en het vinden van de scherven met sporen van voetafdrukken uit een verleden van de een of andere dag.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close